Odrobinę filozoficznie

Na początek należałoby wyjaśnić czym jest tolerancja. W sensie najbardziej ogólnym oznacza ona postawę wykluczającą dyskryminację ludzi, których zwyczaje, wygląd i/lub zachowanie są odstępstwem od normy. Z brakiem tolerancji najczęściej spotykamy się wobec wyznawców innych religii, homoseksualistów, a nawet obywateli innych narodów. Ten ostatni przykład idzie w parze z nacjonalizmem oraz rasizmem. Jednak czy istnieje coś takiego jak absolutna tolerancja? Czy ludzie, którzy określają się mianem tolerancyjnych, naprawdę tacy są? Nie istnieje coś takiego jak częściowa tolerancja. Często słyszy się od przedstawicieli osób płci męskiej, że są częściowo tolerancyjni, ponieważ akceptują lesbijki ale dyskryminują gejów. Tego typu postawa jest objawem egoizmu, chamstwa, prostactwa i obłudy. Podobnie jest z postawą wobec homoseksualistów mówiącą o ich akceptacji, ale sprzeciwie wobec ich ślubom i/lub adopcji dzieci.

Zdanie zabawne, ironiczne. Jednak skrywa ono smutną prawdę. W dzisiejszych czasach ludzie kierujący się zasadami: dobro, uczciwość i dobroduszność są traktowani jak dziwacy. Początki izolacji tego typu osób zaczynają się już w szkole. Jeżeli ktoś sprzeciwia się ściąganiu na sprawdzianach, odpisywaniu zadań domowych czy mówi prawdę (co za tym idzie, nie kryje przewinień innych), to staje się on osobą nielubianą przez otoczenie, izolowaną. Zwykle jest tak, że po opuszczeniu szkoły lub w późniejszych latach nauki, tacy ludzie porzucają swoje przekonanie w absolutną wyższość dobra, prawdy i uczciwości. Przekonują się, że owe wartości są dla nich niekorzystne. Lepiej, a zarazem łatwiej jest przymykać oko na zło i nieuczciwość, a nawet samemu w ten sposób postępować. Takie są realia tego świata. Tymi zasadami się on kieruje. Dlatego właśnie, jeżeli komuś zależy na akceptacji ze strony otoczenia, to musi się do niego dostosować i postępować według określonych zasad.

Na pierwszy rzut oka to zdanie może bulwersować. Jednak po głębszym wtajemniczeniu się w sens tej wypowiedzi można dostrzec ukrytą, gorzką prawdę słów zawartych w temacie. Sam fakt, iż szatan jest upadłym aniołem potwierdza autentyczność owej wypowiedzi. Zarówno anioły jak i diabły to istoty nieśmiertelne, potężne, przewyższające ludzi pod każdym względem. Ludzie są słabi, podatni na choroby, pokusy oraz śmierć. Istnieje błędne przekonanie, że dobrzy ludzie, którzy po śmierci idą do Nieba, stają się aniołami. Ta teza nie jest niczym uzasadniona. W Biblii napisane jest, że Bóg znajduje się w Raju z aniołami, napisane jest także, że ludzie dobrzy, po śmierci tam trafią. Jednak wcale to nie oznacza, że stają się oni aniołami. Aniołowie istnieli jeszcze zanim Bóg stworzył człowieka. Uznawanie, że w hierarchii świata, pozycje ustawiają się następująco: Bóg -> aniołowie -> ludzie -> diabły, jest błędne. To ludzie znajdują się na końcu tego łańcucha.

Uogólniając wypowiedź Mefistofelesa, bohatera powieści „Faust” J.W. Goethego można bez problemu stwierdzić, że Szatan nienawidzi ludzi i dąży do ich potępienia z prostej przyczyny: są oni kreacją Boga, a diabeł nienawidzi Stwórcy i wszystkiego, co stworzył. Jednak czy jest to główny i jedyny powód? Uważając Anioły za istoty nadludzkie o wiedzy niemal absolutnej można dojść do wniosku, że Szatan jako upadły anioł również posiada nadludzką wiedzę. Tym bardziej, że ciągle toczy walkę z Bogiem i czasem udaje mu się z Nim wygrać. Ignorując mądrość oraz potęgę szatana ludzie sami narażają się na jego podstępne intrygi. Podsumowując przytoczone argumenty, tak „błahy” powód ogromnej nienawiści szatana do ludzi może nie być tym najważniejszym. Bo przecież, gdyby szatan chciał nicestwić najbliższe Bogu istoty, to nie byliby to ludzie lecz anioły.

To zaskakujące jak w dzisiejszym świecie łatwiej jest ludziom nienawidzić niż kochać. Kiedyś słowa wypowiedziane przez recenzentów powieści „Mistrz i Małgorzata” modły bulwersować. Jednak obecnie można w nich dostrzec bolesną prawdę: „To ludzie sami są twórcami najpodlejszego zła na świecie. Nawet Szatana przeraża ich perfidia”. Mówi się też: „To ludzie ludziom zgotowali ten los” w odniesieniu do wydarzeń z czasów drugiej wojny światowej. Przeciwieństwem miłości jest nienawiść. Jest to równie silne, pełne pasji i wymagające zaangażowania uczucie. Jednak łatwiej ludziom jest nienawidzić niż kochać. Dlaczego tak jest? Być może dlatego, że miłość otrzymała stereotyp słabości. Ludzie nienawidzą tych, którzy wyrządzili krzywdę im lub ich bliskim. Gdy ten typ nienawiści posiada jeszcze pewnego typu uzasadnienie to nienawiść odczuwana wobec ludzi innej rasy, narodowości, innego wyznania czy orientacji seksualnej jest zupełnie pozbawiona logiki oraz racjonalnego uzasadnienia.

W dzisiejszych czasach czytanie książek coraz bardziej traci na popularności. Młodzież rzadko sięga po książki w wolnym czasie. Nawet lektury zastępuje się już opracowaniami. Młodzi ludzie mają inne, ciekawsze sposoby spędzania wolnego czasu niż czytanie książek. W tym skomputeryzowanym świecie młodzież swój wolny czas poświęca graniu w gry komputerowe, surfowaniu po Internecie czy wysyłaniu wiadomości tekstowych za pośrednictwem telefonów komórkowych. Od czytania książek jest dla nich lepsza nawet telewizja. Nawet jeżeli jakiś młody człowiek lubi czytać, to nie czyta on książek papierowych, lecz czyta opowiadania i powieści za pomocą Internetu, tzw. e-booki. Nie musi on wtedy kupować książek w księgarni, czy wypożyczać z biblioteki. Wystarczy wpisać w wyszukiwarce internetowej tytuł tego, co chcemy przeczytać i w ciągu ułamka sekundy mamy przed oczyma to, czego szukaliśmy.

W dzisiejszym świecie rządzonym przez technologie i nieustannie pędzącym do przodu, człowiek jako jednostka czuje się zagubiony i traktowany jako część jakiejś całości, a nie jako pojedyncze, odrębne istnienie. Dlatego też coraz więcej ludzi chce się wyodrębnić i tym zyskać uwagę, sympatię oraz podziw reszty społeczeństwa. Jednak istnieją również ludzie, którzy nie chcą pokazywać innym swego prawdziwego oblicza. Na co dzień noszą „maski”. Nie pokazują swojej prawdziwej natury w obawie przez brakiem zrozumienia i akceptacji ze strony innych. Jednak nie jest to jedyny powód coraz większej chęci do izolacji społecznej jednostki. Innym powodem jest chęć posiadania czegoś tylko dla siebie, posiadania takiego małego uczucia prywatności i indywidualności. Chęć stworzenia sobie maleńkiego świata tylko dla siebie – własnej oazy.

Każdy ma życiu coś, co mile wspomina. Nie ważne czy to wspomnienia bliskiej czy odległej przeszłości. Wielu z nas dałoby niemal wszystko, by móc powrócić do tych wspaniałych chwil. Jednakże nie jest to możliwe. Nie jesteśmy w stanie cofnąć ani zatrzymać czasu. Miło jest czasami powspominać i wrócić myślami do tych jakże wspaniałych i pamiętnych czasów. Jednak nie wolno nam zapomnieć, że to tylko wspomnienia. Zdarza się, że ludzie chcąc uchronić się przed szarą codziennością, przenoszą się w świat wspomnień. Żyją przeszłością. Ciężko jest im oderwać się od miłych wspomnień, za czasami, za którymi tak tęsknią. Jednak prędzej czy później będą musieli opuścić ten świat i pożegnać się z przeszłością. Oczywiście pożegnanie nie oznacza pod żadnym względem zapomnienia. Czasem wręcz wskazane jest rozłożenie albumu ze zdjęciami na podłodze w sypialni i powspominanie dawnych przyjaciół oraz miejsc, w których się było.

Gdy miłość się kończy, nic nie można na to poradzić. Nie pomogą łzy, krzyki ani prośby. Gdy miłość umiera, nie można jej wyleczyć, wskrzesić. Oczywistym jest, że gdy osoba, której oddaliśmy nasze serce przestanie nas kochać, nie potrafimy się z tym pogodzić. Próbując zignorować to, skazujemy się na jeszcze większe cierpienie. To, co kiedyś było dla nas prawdziwym rajem, zmienia się w piekło. Można doszukiwać się przyczyn i starać się naprawić popełnione błędy, jednak prędzej czy później zdamy sobie sprawę, iż cały nasz trud idzie na marne. Zmuszamy siebie i ukochaną osobę do bycia razem i tym samym skazujemy się na cierpienie. Jedynym rozwiązaniem w takiej sytuacji jest rozstanie. Zanim ukochana osoba znienawidzi nas za skazywanie jej na męki, lepiej jest pozwolić jej odejść. W ten sposób możemy pocieszyć się tym, że kochana przez nas osoba będzie szczęśliwsza niż była będąc z nami.

Każdy człowiek niejednokrotnie padł ofiarą zła. Jedni na jego skutek ucierpieli bardziej, inni mniej. Zło ciągnie za sobą ból, cierpienie, smutek oraz łzy. Pojawia się ono pod różnymi postaciami, na przykład jako kataklizmy dotykające znienacka i zabierające w jednej chwili dorobek życia wielu ludzi; epidemie skazujące na ból i nieraz pochłaniające setki ludzkich istnień; oraz pod postacią innych ludzi. Największe zło wyrządzają sami ludzie. Morderstwa, napady, porwania, gwałty, kradzieże, przemoc, korupcja czy ostre słowa to codzienność. Mówi się, że człowiek sam w sobie nie jest zły, tylko to, co czyni jest złe i godne potępienia oraz pogardy. Jak jednak dać wiarę tym słowom, gdy na każdym kroku widzimy ofiary zła i ich oprawców, którzy nie tylko nie mają poczucia winy, ale także pałają dumą namyśl o tym, co zrobili?